Bu gadget'ta bir hata oluştu

2 Şubat 2008 Cumartesi

ARKEOLOJİK KAZILAR I

Canımı yakıyor seni ararken

kaybolduğun her yer

izler kimsesiz

acıtıyor

gözlerinden utanıyorum

uyanıyorum çığlıkla kimsesiz

canımı sıkıyor bensiz yaptığın her şey

kahroluyorum nerede ‘’BİZ’’

-belki bir gün bir yerlerde-

deliriyorum

oysa avutuyorsunuz

kimseniz siz?

ağlıyorum

düğümlenmiş boğazım

gözlerim susuz

ahh bu yaşamın yoksulluğu

oysa sevmek sonsuz

seni yaşıyorum şimdi sensiz

tadımı kaçırıyor herkes

korkuyorum

-henüz affedilmediniz-

seni arıyorum

umursamadan sevgilini

o seni kaçırıyor

aklımı kaçırıyorum ben de kimsesiz

yardımı hatırlıyor

ikimizden birimiz

beni koruduğun herkese

her yere el değiyor

üzerimde sis

anlatıyor aslında beni

boğulurken kadehlere

kardeşini boğdurur gibi

beni öyle bir aşkla zehirledin ki

senin kadar sevemedim

bir daha hiç kimseyi...

kanıma dokunuyor şimdi

yaralı kaldığım her gün

senden gizli

usanıyorum

uzanıyorum yanına

düşlerinden uyanıyorum

dalıyorum sarayına

kimse-siz?

Hiç yorum yok: