Bu gadget'ta bir hata oluştu

2 Şubat 2008 Cumartesi

PAZAR ANNELERİ

Okunan sayfalarda

kendi tenini arayanlar var

arar gibi bir anne kayıp çocuğunu

yazdığı mısralarda

gördüm evet, onu cüzdanına koyup

naylonunu okşayanlar var

ve bir fotoğrafı

heykel gibi ağırlaştırarak

yüreğini sıkıştıranlar...

onlarca yürekte onlarca insanın

gülümsemesi kalmış

ve her ana tonlarca şiir kitabı almış

bakıyorlar o ana

her uyakta, uyumayanları anımsayarak

uyumayarak

biriktirmekte onlar dizeleri

gözyaşları her sayfaya düşerken

ve dövmekteler hala dizlerini

ister ağla, ister delir

birer dövme gibi yüzleri

ama tava gelmeden demir

kor halde akıp gider örsün üzerinden

duvar resimleri gibi kalıcı ama silik

yüzyıllara direnen yazıtlar

oluşturmak üzere

ve kutsal kitaplar gibi dimdik

ayakta kalacağını umar

her çocuk bilmez

yaşam bir şiirdir

insan hiçbir şey yazamasa

kendi kaderini yazar...

Hiç yorum yok: