Bu gadget'ta bir hata oluştu

2 Şubat 2008 Cumartesi

SON SÖZ

Bir gün bizi unuttunuz

anısız da sevebileceğimizi

anladık böylece

önceleri SİZ, SEN’di

ben her şeyimle kimse-sizken

sonra bir gün ağladım sensiz

ansızın anladım kim olduğunu

gene SEN, SİZ

derin uykulu yastıklarda

içimdeki kuş-tüyünün kin olduğunu...

bir gün bizi unuttunuz

haykırmayı unuttum ben de ağlarken sessiz



yalnızlık siz

karanlık sis

ses siz



tüküremedim kırılganlığı ağzımdan

cam parçaları gibi

ağladım

kanadım hep can parçaları gibi...

Hiç yorum yok: